„Pitou pokazał to doktorowi.
— Proszę, panie doktorze, czy nie szuka pan tego
—.Taki. a— zawołał doktor, biorąc spis do rąk. — To jest właśnie to, czego szukam! A teraz zobaczmy, kto wydał rozkaz aresztowania — rzekł szukając tego, co zostało zanotowane na marginesie.
— Necker! — krzyknął nagle Gilbert. — To Necker, mój przyjaciel, wydał rozkaz aresztowania mnie! Kryje się w tyrn jakaś niespodzianka!
— Necker jest pańskim przyjacielem — zapytało kilka głosów z jak największym szacunkiem, gdyż pamiętano wciąż jeszcze, jakim autorytetem cieszyło się wśród ludu to nazwisko.
— Tak. Jest moim przyjacielem. Potwierdzam to i jestem przekonany, że Necker nie wiedział o tym, że zostałem uwięziony. Zobaczę się z nim i...
— Gdzie go pan chce odnaleźć, panie doktorze — zapylał Billot.
— W Wersalu.
— Niestety, pana Neckera już nie ma w Wersalu. Jest na wygnaniu.
— Gdzie
— W Brukseli.
A gdzie jest jego córka
— Nie wiem.
Muszka na wsi, w SaintOuen — odpowiedział czyjś UM Z tłumu.
— Dziękuję, dziękuję! — odparł Gilbert nie wiedząc nawit, do kogo są skierowane te słowa.
Następnie doktor zwrócił się do ludzi zajętych paleniem
papierów.
— Przyjaciele! — rzekł. — Zaklinam was w imię historii, która w tych rejestrach znajdzie wyrok na tyranów. Dość juz tego niszczenia, błagam was! Zburzcie Bastylię, nie zostawiając jednego kamienia, niech nie będzie śladu po niej, ale zachowajcie w całości te papiery, uszanujcie te rejestry, gdyż w nich zawarte jest światło, które opromieni przyszłość!“(6)