„MB — Prawo radzieckie przewidywało, że dowódca dużej jednostki może albo zawiesić wyrok, albo go złagodzić, albo podpisać. Rozumie pani, że w tych warunkach mial
0czym myśleć. Jeżeli ten wyrok nie zostanie zatwierdzony z zamianą na ileś tam lat więzienia, to inni będą robić to samo (przy tym wiadomo było, że jak on pójdzie z dywizji odsiadywać, to za jakiś czas powie się — Polaczki! —
1się go wypuści.)
Berling przez calusieńką noc do rana oka nie zmrużył. Chodził po pokoju, palił papierosy, palił fajkę zatruwał się tym wszystkim i wreszcie rano podpisał. Wyrok wykonano natychmiast.
— Jakub Berman powiedział Teresie Torańskicj, iż to co stało się bezpośrednio potem, to, cytuję „te historyjki są płodem fantazji pana generała". Co się właściwie wydarzyło
MB — Zaraz następnego dnia po wykonaniu wyroku był telefon z Moskwy. Dzwonił Żuków, ten z NKWD, i prosił męża. żeby przyjechał do Moskwy, gdyż Stalin chce z nim rozmawiać. Żuków zachował się nie tak jak zwykle, on był zawsze bardzo życzliwie do męża usposobiony i z taką. powiedzmy, rewerencją się do niego odnosił, a tym razem zawiadomił go bardzo ostro. Mąż poleciał...
— Zaniepokojony tonem Żukowa
MB — Berling już wiedział o co chodziło. Przy tym ja wtedy byłam w Związku Patriotów Polskich, dzień przedtem, to znaczy w tym dniu, kiedy wyrok wykonano, o czym jeszcze nie wiedziałam. Na korytarzu spotkałam Burgina, Borejszę i jeszcze ktoś tam trzeci był, dziś nie pamiętam kto... Ja wchodziłam, oni wychodzili i Borejsza powiedział wówczas do mnie — No! Nareszcie tego twojego watażkę uśmiercą.“(11)