„Do rodzinnej wsi Heleny — Białe Zieje — przychodzimy późnym wieczorem. Cała rodzina Puciłów wita mnie tak, jakbym była ich dawno nie widzianą córką, siostrą. Wycałował mnie siwy ojciec, Marysia, Janka i Renia. Tylko Maniuś podaje rękę, jemu przecież nie wypada całować pierwszy raz w życiu widzianą pannę.
Przy kolacji słucham opowieści o życiu na wsi w czasie wojny. Helena ciągle o kogoś pyta. Nie znam tutejszych ludzi, nie dopasuję żadnego nazwiska do żadnej twarzy. Jakaś, bodajże Apolonia, męża ma w niewoli, gdy wróci głowę jej chyba urwie. Wystarała się o dwoje dzieci nieślubnych, przysięga na Boga, że wcale nie wie, jak to się stało. Urok jaki A może z niecierpliwości Od babskich kłopotów przeskakują znów na kłopoty światowej miary. Jak tam Ameryka, Anglia, co myślą Kiedy koniec wojny
Lampka filuje i gaśnie, izbę zaścieła mrok gęsty i lepki od ciepła oddechów. Okno zamknięte, nie wyleci stąd głośniejsze słowo. Nocne Polaków rozmowy. Wieczne, nieustanne Polaków rozmowy...
Marian Puciło, pseudonim „Przedświt", jest bardzo wrażliwy, trochę marzycielski. Uczy się w domu, po wojnie chce wstąpić na uniwersytet. Opowiada mi o tutejszej młodzieży i wspomina... Zawieję. Może to mój Zawieja, który wyjechał w te strony montować partyzantkę Może zresztą jest to ktoś inny. Pseudonimy zbyt często się powtarzają, nie muszą oznaczać tych samych ludzi. „Przedświt", albo jak na niego mówią koledzy „Świt", wyjeżdża w tych dniach do Grodna. Podaję mu adres Kazika i w Grodnie, i w Sokółce, na wypadek, gdyby z owym Zawieją nie mógł się spotkać. Kazik przekaże mu wiele cennych informacji. Umawiam się z Maniusiem, jak go zdrobniale nazywają w domu, na spotkanie w Warszawie. Przyjedzie sam lub z Janką „Elżunią", a może tylko ona sama.“(12)