„Dalsze wypadki nastąpiły wprost błyskawicznie. Kiedy doszedł do małego wzgórza skąpanego w blasku księżyca,, gdzieś z boku dobiegł go początkowo słaby gwizd, wreszcie po chwili za nasypem ukazała się falanga dziwnych istot. Biegli wprost na niego, podrzucając śmiesznie nogami. Było za późno, by cofnąć się do Matadora. Żeby tylko zamknął się w kabinie na czas, zanim tamci zawładną pociskiem! Strach poderwał go do ucieczki.
Za późno, schwytali go. Teraz popychali go, zapełniając przestrzeń gwizdem. Pomyślał, że to może halucynacja, ale zaraz zaprzeczył sobie.
Wychodzili właśnie z wąwozu na zalaną zielonkawym światłem drogę. Tłumy kangurzych istot rosły. Zbiegali się od strony rzekomego miasta, którego dziwaczne budowle zauważył z Matadora. Starał się do nich mówić, ale głos nie wychodził mu z krtani. Krzyknął. Nic... Cisza. Od chwili zetknećia się z nimi nie usłyszał żadnego głosu poza tym charakterystycznym gwizdem. Czyżby to była ich mowa
Ten z olbrzymim okiem i łysą, olbrzymią czaszką wydawał z siebie niski gwizd, wskazując ręką na niego. Inni wtórowali mu skacząc dziwacznie acz zręcznie na swych kangurzych stopach. Ich blade ciała opięte były w biodrach pasami jasnozielonego materiału. W czasie drogi Żalisz stwierdził dziwne zjawisko. Choćby teraz, kiedy zbliżali się do dziwnych budowli, grupa kangurzych istot pozostająca w cieniu zajaśniała nagle na tle ciemnego bloku dziwnym, dyskretnym światłem. I znowu — kiedy wyszła z cienia — światło momentalnie przestało emanować. Czyżby ciaja ich fosforyzowały“(13)