„Ciałem epileptyka wstrząsały coraz mocniejsze konwulsje, oczy stanęły mu w słup, w kącikach ust pokazała się piana.
—Po co trzyma mu pan łyżkę w ustach — spytał Vincent. t
— Aby sobie nie odgryzł języka.
Po pół godzinie epileptyk stracił przytomność. Vincent z dwoma innymi zaniósł go do łóżka. Tak skończyła się sprawa i nikt o niej więcej nie wspomniał.
W ciągu dwóch tygodni Yincent poznał wszystkie rodzaje ataków, na jakie zapadali towarzysze jego oddziału hałaśliwy maniak, który zdzierał z siebie ubranie i rozbijał wszystko dokoła; człowiek wyjący jak zwierzę; dwóch syfilityków; opętany manią samobójczą; paralitycy cierpiący na ataki furii; epileptyk; limfomaniak cierpiący na manię prześladowczą; młody blondyn niby prześladowany przez tajną policję.
Nie było dnia, aby go nie wezwano do pomocy w uspokajaniu któregoś z szaleńców; chorzy trzeciej klasy byli sobie wzajemnie lekarzami i sanitariuszami. Peyron odwiedzał ich bowiem tylko raz na tydzień, a siostry i dozorcy troszczyli się przede wszystkim o pierwszą i drugą klasę. Chorzy trzymali się zawsze razem i okazywali w podobnych wypadkach nieskończoną cierpliwość. Każdy z nich zdawał sobie sprawę, że na niego też wkrótce przyjdzie kolej i że wtedy on sam będzie zdany na pomoc i pobłażanie sąsiadów.“(4)