„Ale Rousseau miał się na baczności i spostrzegłszy badawczy wzrok Teresy, odwrócił się tyłem do lustra.
Wreszcie nadeszła pora odjazdu. Rousseau zdążył już obmyśleć wszystko, co chciał powiedzieć królowi, a co miałoby charakter niezbyt przyjemnych sentencji.
Zapinając sprzączki trzewików, powtórzył w myśli kilka tych sentencji, wziął kapelusz, laskę i korzystając, że w tym momencie Teresa nie mogła go widzieć, wygładził szybko fałdy fraka i kamizelki.
. Teresa podała mu chusteczkę do nosa, którą włożył do obszernej kieszeni, potem odprowadziła go do wyjścia.
— Bądź rozsądny, Jakubie — powiedziała, — Wróć się. Wyglądasz okropnie i masz minę zbrodniarza.
— Bywaj zdrowa — rzekł w odpowiedzi Rousseau.
— Doprawdy, podobny jesteś dp rzezimieszka. Miej się na ostrożności.
Miej się na ostrożności z ogniem — odparł filozof. — Nie ruszaj moich papierów.
— Ależ ty masz minę najgorszego łotra! — zawołała zrozpaczona Teresa.
Rousseau nie odpowiedział i nucąc szedł po schodach. Korzystając jednak z ciemności, gładził kapelusz rękawem, poprawiał żabot i w ten sposób improwizował naprędce swoją toaletę.
Żeby nie zabłocić trzewików na ulicy Platriere, dotarł do Pól Elizejskich na palcach. Stały tam poczciwe pojazdy, które nazywają się „pataches" i które jeszcze przed dwudziestu laty woziły a raczej wytrząsały z Paryża do Wersalu . pasażerów liczących się z groszem.“(7)