„— Któż może wiedzieć
— A jeśli nawet... niczym mi to nie grozi.
— Będziesz musiał przystać do nich jako przewodnik. Znam dobrze Milahanska i wiem, jak postępują.
Karol zasępił się. Toimniża mówił prawdę. Jeśliby istotnie żołnierze wdarli się w głąb Gór Wielkiego Rogu i znaleźli go tutaj, nie wywinąłby się od przymusowej służby zwiadowcy.
— Do licha! Więc każesz wyjeżdżać!
— Proszę cię. To dla twego dobra. Pamiętaj, że w zamęcie walki nikt nie będzie oglądał twego wampumu. Ta ziemia spłynie krwią.
Karol westchnął. Od dawna już nie czuł się tak źle, jak teraz.
— Kiedy — zapytał krótko.
— Jak najszybciej. Sprawdź uprząż, obejrzyj konia. Czy masz dosyć żywności
— Nasuszyłem mięsa przez ostatnie dni.
— Mądrze uczyniłeś. Siadaj i jedz.
Podał mu na ostrzu długiego i szerokiego noża plaster pachnącej pieczeni. Karol przyjął, ale pokarm nie chciał mu przejść przez gardło. Przewidywał taki ranek i taką wiadomość, a jednak był nią zaskoczony. Nadzieja, że „jakoś się wszystko ułoży" — prysła.
— Czego oni od was chcą — zapytał nie dostrzegłszy naiwności tego pytania.
— Mój brat na pewno sam już dawno to odgadł. Chcą zabrać nasze tereny łowieckie i zapędzić nas na ziemie, gdzie ani trawa nie rośnie, ani puszcza nie użycza cienia w skwarne dni. Będziemy walczyć i wielu dzielnych wojowników przeniesie się do wiecznych ostępów. Howgh!“(5)